फल्गुन २१ नजिकिँदै थियो। गाउँको चौतारीमा हरेक साँझ चुनावी हल्ला गुञ्जिन्थ्यो। कसैले झोला पाएको खुसी सुनाउँथ्यो, कसैले भाषणको मिठास।
त्यही चौतारीमा बस्ने बूढा हरिशरण काका भने चुपचाप थिए।
एक दिन नातिले सोध्यो,
“काका, यसपालि कसलाई भोट हाल्नुहुन्छ?”
काकाले माटो समाउँदै भने,
“हिजो यो माटोले जसलाई सम्झियो, आज पनि उसैलाई।”
नाति अचम्म मान्दै चुप लाग्यो।
भोलिपल्ट मतदानको दिन। हरिशरण काका लाममा उभिए। झोलाको लोभ थिएन, नाराको नशा थिएन। आँखामा भने वर्षौंअघिको सम्झना थियो—
स्कुल खोलिदिएको हात, बाटो बनाइदिएको पसिना, दुःखमा चुपचाप साथ दिएको मन।
मतपत्रमा छाप हान्दा काकाले मनमनै भने,
“भोट आवाज हो, तर विवेकले बोलेको।”
साँझ चौतारी फेरि भरियो।
यसपटक हल्ला होइन, सोच गुञ्जियो।
फल्गुन २१ केवल मिति रहेन,
त्यो दिन जनताले सही रोजाइ गर्ने साहस गरे।