आज फेरि साँझको झुल्के घाम सहरका अग्ला भवनहरूमा ठोक्किँदै हरायो। म यहाँ, नेपालभन्दा धेरै टाढा, आफ्नै संघर्ष र सिकाइसँगै दिनहरू गन्दै छु। कहिलेकाहीँ लाग्छ—यो सबै किन? तर फेरि सम्झिन्छु, म यहाँ खाली बस्न आएको होइन, केही सिक्न, केही बन्न आएको हुँ।
यहाँको जीवन सजिलो छैन। भाषा फरक, संस्कार फरक, मानिसहरूको सोच फरक। तर यही फरकपनले मलाई बलियो बनाएको छ। हरेक गल्तीले केही सिकायो, हरेक असफलताले अझै अघि बढ्न हिम्मत दियो।
तर मन त सधैं नेपालमै अड्किएको छ। त्यो बिहानको चिया, घरको आँगन, आफ्ना मान्छेहरूको हाँसो—यी सबै सम्झनाहरूले कहिलेकाहीँ आँखा रसाउँछन्।
पछिल्ला दिनहरूमा नेपालबारे सुन्दा मनमा नयाँ ऊर्जा आएको छ। "बालेन सरकार" को चर्चा यहाँसम्म आइपुगेको छ। परिवर्तनको कुरा, विकासको कुरा, नयाँ अवसरहरूको कुरा—यी सबै सुन्दा लाग्छ, सायद अब फर्किने समय नजिकिँदैछ।
म सोच्दैछु—यहाँ सिकेका सीपहरू, अनुभवहरू, संघर्षबाट कमाएको आत्मविश्वास लिएर नेपाल फर्किएँ भने के म पनि केही परिवर्तनको हिस्सा बन्न सक्छु? सानो भए पनि योगदान दिन सक्छु?
डर पनि लाग्छ। के साँच्चै त्यहाँ अवसरहरू छन्? कि यो पनि केवल आशाको सपना मात्र हो? तर आशा नै त जीवन हो।
म आफूलाई वाचा गर्छु—अझ केही समय यहाँ मेहनत गर्छु। अझै सिक्छु, अझै आफूलाई तयार बनाउँछु। अनि एक दिन, जब मलाई लाग्छ कि म तयार छु, म फर्किनेछु।
नेपाल फर्किनेछु—केवल आफ्नो लागि होइन, तर त्यो परिवर्तनको यात्रामा सँगै हिँड्न।
आजको लागि यत्ति।
तर मनभित्र एउटा वाक्य घुमिरहेछ—
"फर्किने दिन टाढा छैन।"
