प्रेम चर्को आवाज होइन,
त्यो त चुपचाप छेउमा बसेर
तिमी थाक्दा पानी बढाइदिने हात हो।
उसले मलाई हेर्ने तरिका कुनै कविता जस्तै थियो—
पूरा नभए पनि अर्थले भरिएको।
हामी सँगै हुँदा समय हतारिँदैनथ्यो,
घडी चल्थी, तर क्षण अडिन्थ्यो।
प्रेममा वाचा कम हुन्छन्,
तर भरोसा गहिरो।
झगडा पनि हुन्छ,
तर रिसभन्दा लामो मौन हुन्छ—
किनकि मौनमै धेरै कुरा सुरक्षित हुन्छन्।
म उसलाई सम्झिँदा
फूल, चन्द्रमा, गीत केही आउँदैन,
आउँछ त केवल
साँझको चिया,
हल्का मुस्कान,
र “घर पुग्यौ?” भन्ने एउटा सानो सन्देश।
सायद प्रेम
ठूलो–ठूलो सपना होइन,
दुई थाकेका आत्माले
एउटै आकाशमुनि
थोरै सास पाउने ठाउँ मात्र हो।
र त्यो ठाउँमा,
म आफू भएर बाँच्न सक्छु—
त्यसैले प्रेम
रोमान्सभन्दा पनि
सुरक्षित अनुभूति हो।