सहर बिहानै कराउँछ।
हर्न, धुवाँ र हतारबीच मानिसहरू सास फेर्न सिकिरहेका हुन्छन्।
सुरज हरेक दिन बिहान ६ बजे उठ्छ।
कोठाभित्र घाम छिर्दैन, तर मोबाइलको उज्यालोले दिन सुरु हुन्छ।
चिया पिउँदै उसले सपना स्क्रोल गर्छ—कसैको विदेश, कसैको गाडी, कसैको आराम।
बस स्टपमा उभिँदा ऊ मानिस होइन, भीड बन्छ।
सबै हिँडिरहेका छन्, तर कसैलाई थाहा छैन—कता?
दिनभर काम, कामपछि थकान।
घर फर्किँदा आमाको फोन आउँछ,
“खाना खायौ?”
सहरमा सबै कुरा पाइन्छ,
तर त्यो सोध्ने आवाज दुर्लभ छ।
रात पर्दा सहर शान्त हुँदैन,
मात्र आवाज बदलिन्छ।
थाकेका सपना सिरानीमुनि राखेर
सुरज भोलिको हतारका लागि सुत्छ।
सहर उसलाई रोजगारी दिन्छ,
तर समय खोस्छ।
ऊ अडिएको छ—
अराजकताभित्र पनि बाँचिरहेछ।