डायरी – २०८२ फाल्गुन
आजको दिन मेरो जीवनकै सबैभन्दा विशेष दिन बन्यो। म, आर्यन, एक Gen Z युवा, पहिलो पटक मतदान गर्न गएको अनुभवलाई शब्दमा व्यक्त गर्न गाह्रो भइरहेको छ। बिहानैदेखि मनमा एउटा अनौठो उत्साह र जिम्मेवारीको भावना थियो।
हामीले सधैं सामाजिक सञ्जालमा परिवर्तनको कुरा गर्‍यौं, देश बदल्ने कुरा गर्‍यौं, तर आज पहिलो पटक त्यो कुरा व्यवहारमा उतार्ने मौका पाएको थिएँ। म मात्र होइन, मेरा साथीहरू—सिम्रन, रोहन र आयुष—सबै जना निकै उत्साहित थियौं। हामीले यसलाई "Gen Z रिभोलुसन" को सुरुवात जस्तै महसुस गर्‍यौं।
मतदान केन्द्रमा पुग्दा लामो लाइन थियो, तर कसैलाई गुनासो थिएन। सबैको अनुहारमा आशा झल्किरहेको थियो। वृद्धदेखि युवा सम्म, सबैले आफ्नो आवाज सुनाउन आएको देख्दा मन गर्वले भरियो।

मैले पहिलो पटक मतपत्रमा छाप लगाउँदा हात अलि काँपिरहेको थियो। त्यो केवल एउटा छाप थिएन—त्यो मेरो भविष्यप्रतिको निर्णय थियो। मैले आफ्नो मनपर्ने उम्मेदवारलाई भोट दिएँ, जसले युवाहरूको आवाजलाई प्रतिनिधित्व गर्छ भन्ने विश्वास थियो। विशेष गरी बालेन जस्ता उम्मेदवारहरूले हामीलाई राजनीति पनि परिवर्तनको माध्यम हुन सक्छ भन्ने देखाएका छन्।
मतदान गरेर बाहिर निस्कँदा मनमा एउटा सन्तोष थियो—"अब म पनि देशको जिम्मेवार नागरिक हुँ।" सायद सानो कदम हो, तर परिवर्तन यस्तै साना कदमहरूबाट सुरु हुन्छ।
आज साँझ साथीहरूसँग बस्दा हामीले केवल चुनावको कुरा गरेनौं, हामीले भविष्यको सपना देख्यौं—एक राम्रो नेपाल, जहाँ युवाहरूको आवाज सुन्ने सरकार हुन्छ।
आजको दिनले मलाई एउटा कुरा सिकायो—परिवर्तनको कुरा गर्ने होइन, त्यसका लागि कदम चाल्ने हो।

– आर्यन

आज फेरि साँझको झुल्के घाम सहरका अग्ला भवनहरूमा ठोक्किँदै हरायो। म यहाँ, नेपालभन्दा धेरै टाढा, आफ्नै संघर्ष र सिकाइसँगै दिनहरू गन्दै छु। कहिलेकाहीँ लाग्छ—यो सबै किन? तर फेरि सम्झिन्छु, म यहाँ खाली बस्न आएको होइन, केही सिक्न, केही बन्न आएको हुँ।

यहाँको जीवन सजिलो छैन। भाषा फरक, संस्कार फरक, मानिसहरूको सोच फरक। तर यही फरकपनले मलाई बलियो बनाएको छ। हरेक गल्तीले केही सिकायो, हरेक असफलताले अझै अघि बढ्न हिम्मत दियो।

तर मन त सधैं नेपालमै अड्किएको छ। त्यो बिहानको चिया, घरको आँगन, आफ्ना मान्छेहरूको हाँसो—यी सबै सम्झनाहरूले कहिलेकाहीँ आँखा रसाउँछन्।

पछिल्ला दिनहरूमा नेपालबारे सुन्दा मनमा नयाँ ऊर्जा आएको छ। "बालेन सरकार" को चर्चा यहाँसम्म आइपुगेको छ। परिवर्तनको कुरा, विकासको कुरा, नयाँ अवसरहरूको कुरा—यी सबै सुन्दा लाग्छ, सायद अब फर्किने समय नजिकिँदैछ।

म सोच्दैछु—यहाँ सिकेका सीपहरू, अनुभवहरू, संघर्षबाट कमाएको आत्मविश्वास लिएर नेपाल फर्किएँ भने के म पनि केही परिवर्तनको हिस्सा बन्न सक्छु? सानो भए पनि योगदान दिन सक्छु?

डर पनि लाग्छ। के साँच्चै त्यहाँ अवसरहरू छन्? कि यो पनि केवल आशाको सपना मात्र हो? तर आशा नै त जीवन हो।

म आफूलाई वाचा गर्छु—अझ केही समय यहाँ मेहनत गर्छु। अझै सिक्छु, अझै आफूलाई तयार बनाउँछु। अनि एक दिन, जब मलाई लाग्छ कि म तयार छु, म फर्किनेछु।

नेपाल फर्किनेछु—केवल आफ्नो लागि होइन, तर त्यो परिवर्तनको यात्रामा सँगै हिँड्न।

आजको लागि यत्ति।
तर मनभित्र एउटा वाक्य घुमिरहेछ—
"फर्किने दिन टाढा छैन।"

डायरीको एउटा पानामा आज फेरि सत्य लेखेँ—

मानिसहरू तिम्रो मृत्युबाट त्यति डराउँदैनन्,
जति त्यो दिनबाट डराउँछन्
जुन दिन उनीहरूले महसुस गर्छन् कि
तिमी बिना पनि घाम उदाउँछ,
सहर चलिरहन्छ,
मानिसहरू हाँसिरहन्छन्,
र संसारले कसैको अनुपस्थितिलाई
धेरै लामो समय सम्झिराख्दैन ।

सायद यही कारणले
मानिस प्रेमभन्दा बढी “आवश्यक” बन्न खोज्छन् ।
किनकि माया हराए पनि बाँचिन्छ,
तर बानी छुटाउन समय लाग्छ ।

“ढुंगाको बाटो हुँदै डिजिटल नेपालसम्मको यात्रा केवल विकास होइन, नेपाली आत्माको निरन्तर संघर्ष र पुनर्जन्मको कथा हो।”
नेपालको यात्रा केवल समयको परिवर्तन होइन, चेतनाको विकास पनि हो। एकीकरणको युग, संघर्षका आन्दोलन र आधुनिक प्रविधिको विस्तार हुँदै नेपाल आज नयाँ पहिचान निर्माण गर्दैछ। पुरानो संस्कृति जोगाउँदै नयाँ पुस्ताले डिजिटल नेपालतर्फ पाइला बढाइरहेको छ।

यो देशको भूगोलमा,
मान्छेको नाममा जग्गा छैन भन्दैमा
उसको अस्तित्व नै मिटाईदिने हो र ?
उसले ओढेको आकाश र टेकेको धर्ती,
कानुनको पानामा मात्र सीमित हुन्छ र ?
देशभर 'मानवता' को डम्फु बजाउनेहरु,
अनि आज आफ्नै देशका नागरिकहरुलाई,
झरि र अँध्यारो रातमा, रोग र भोकको मुखमा,
कुन नैतिकताले पछार्दै छौ ?
के यो 'राज्य आतंक' होइन र ?