यो देश केवल नक्शा होइन…
यो रगतले कोरिएको इतिहास हो ।
सिंहदरबारको कुर्सीभन्दा ठूलो
जनताको आँसु हो…
र आज…
त्यही आँसु सडकमा कराइरहेको छ ।
दलहरूले बाँडे देश आफ्नै भागमा,
जनता बेचिए फेरि झुट्टा नारामा ।
हिजोको क्रान्ति आज किन मौन छ ?
सपना बोकेको युवा किन विदेशमा छ ?
संसदभित्र भाषण, बाहिर भोकको लाइन,
नेताको सुरक्षामा मात्रै चल्छ सायरन ।
जनताको भविष्य फाइलमै थुनियो,
देश बनाउने सपना एयरपोर्टमा चुनियो ।
यो माटो पृथ्वीनारायणको पसिनाले जोडिएको,
राजाहरूको बलिदानले सीमाना कोरिएको ।
तर आज दलहरूले देशलाई बजार बनाए,
आफ्नै स्वार्थमा नेपालको आत्मा नै बेचे ।
राजा आउ, देश बचाउ — सडकभरि आवाज,
किनकि जनताले खोज्दैछन् फेरि विश्वास ।
दलले दिए घाउ, सपना सबै जल्यो,
यो देश त जनताको हो, कसरी यति ढल्यो ?
सिंहासन होइन, चाहिएको न्याय हो,
जनताको आँखामा फेरि उज्यालो चाहियो ।
राजा होस् या लोकतन्त्र — प्रश्न एउटै छ,
किन नेपाली आफ्नै देशमै पराइ भयो ?
राजाले दरबार छोड्दा कमजोरी ठाने,
दलहरूले सत्ता पाएर देशै बिर्सिए ।
जनताको आवाजलाई कुर्सीले थिच्यो,
क्रान्तिको नाममा फेरि जनतै बेचियो ।
Gen Z सडकमा आगो बनेर निस्कियो,
तर कुर्सीमा बसेकाले फेरि सुनेनन् ।
युवाको रगतलाई ट्रेन्ड मात्रै ठाने,
देशको पीडालाई राजनीति बनाए ।
KP ओली होस् वा अर्को कुनै नाम,
जनताको जीवन उस्तै छ बिहान साँझ ।
झण्डा फेरियो, अनुहार फेरिए,
तर जनताको हालत किन फेरिएन ?
यो देश बन्दुकले होइन, भरोसाले टिक्छ,
जनताको सम्मानले मात्रै राष्ट्र बाँच्दछ ।
यदि राजा फर्किन्छ भने जनताको लागि फर्कियोस्,
यदि लोकतन्त्र रहन्छ भने साँचो बनोस् ।
किनकि…
नेपाल कुनै पार्टीको सम्पत्ति होइन,
यो शहीदको सपना हो ।
राजा आउ, देश बचाउ — केवल नारा होइन,
हतास जनताको अन्तिम पुकार हो यो ।
जब नेताले देशभन्दा कुर्सी रोजे,
जनताले इतिहासतिर फर्केर हेरे ।
यो देश हिमाल जस्तो कहिल्यै नझुकोस्,
नेपाल आमाको शिर कहिल्यै ननिकोस् ।
राजा, जनता, वा लोकतन्त्र जो आए पनि,
पहिला नेपाली बचोस्… अनि मात्रै राजनीति ।