सानो हुँदा काँधमा झोला,
बिहानै उठ, स्कुल जाऊ भन्थ्यो होला
पहिलो दिन रमाइलो लाग्थ्यो,
पछि त्यो बाटो पनि जेलजस्तो लाग्थ्यो
कापीका पाना भरिँदै गए,
मनका चाहना हराउँदै गए
सबैले भन्यो — “पढ, ठूलो मान्छे बन”
तर कसैले सोधेन — “तँ खुशी छस् कि छैन ?”
दिन फेरिन्छ, पात्र फेरिन्छ,
तर कथा उही दोहोरिन्छ
बालकदेखि बूढासम्म,
सबैको मुटुभित्र युद्ध चलिरहन्छ
जीवन संघर्ष हो,
सास फेरुञ्जेलको दौड हो
हासोभित्र लुकेको पीडा,
मान्छेको वास्तविक चेहरा हो
आज स्कुल, भोलि जागिर,
फेरि परिवारको जिम्मेवारी
बाँच्नु भनेकै सायद यही,
आफ्नै भारी बोकी हिँड्ने यात्रा हो
डिग्री हातमा, सपना आँखामा,
तर शहरले किन बेचिदियो आत्मा ?
९ देखि ५ सम्म समय बेचियो,
थाकेको शरीर फेरि भोलि दोहोरियो
पैसाले पेट त भरिदियो,
तर मन किन खाली रहिरह्यो ?
घर बनायो, परिवार जोडियो,
तर आफूभित्रको मान्छे कतै हरायो
सायद जीवन खुशी खोज्नु होइन,
पीडासँग बाँच्न सिक्नु रहेछ
सायद समय जित्नु होइन,
आफूलाई चिन्नु रहेछ
किनकि अन्त्यमा
सबै यही माटोमा बिलाउँछन्…
राजा होस् वा गरिब,
समयले सबैलाई समान बनाउँछ…
जीवन संघर्ष हो,
तर हार्नु भनेको मृत्यु हो
घाउ बोकेर हिँड्नु नै,
मान्छे हुनुको प्रमाण हो
रात अँध्यारो भए पनि,
भोलि फेरि घाम उदाउँछ
थाकेको यो आत्माले पनि,
एकदिन आफूलाई भेट्टाउँछ…
हँ…
जन्म र मृत्युको बीचमा
मान्छेले खोजेको एउटै कुरा —
“म किन बाँचेँ ?”