मानिसहरू मृत्युबाट होइन, बिर्सिइने सत्यबाट डराउँछन्
कसैले मर्न चाहँदैन ।
तर यदि गहिरिएर सोच्ने हो भने, मानिसलाई सबैभन्दा धेरै डर मृत्युको हुँदैन ।
मानिसलाई डर त्यो सत्यको हुन्छ, जहाँ ऊ बिना पनि संसार चलिरहन्छ ।
हामी सोचिरहन्छौँ—
“यदि म एक दिन हराएँ भने के होला ?”
तर वास्तविकता कठोर छ ।
तिमी नभए पनि:
- बिहान फेरि उज्यालो हुन्छ,
- सहर फेरि व्यस्त हुन्छ,
- मान्छेहरू फेरि हाँस्छन्,
- सामाजिक सञ्जाल फेरि नयाँ ट्रेन्डले भरिन्छ,
- र संसारले विस्तारै तिम्रो अनुपस्थितिसँग सम्झौता गरिसकेको हुन्छ ।
सायद यही कारणले मानिसहरू “विशेष” बन्न यति धेरै संघर्ष गर्छन् ।
उनीहरू केवल माया खोजिरहेका हुँदैनन्,
उनीहरू सम्झिइरहन खोजिरहेका हुन्छन् ।
किनकि प्रेम हराउनु र बिर्सिइनु एउटै कुरा होइन ।
कसैलाई गुमाउनु पीडा हो,
तर कसैको जीवनमा आफ्नो आवश्यकता समाप्त भएको महसुस गर्नु—
त्यो अझ गहिरो चोट हो ।
मानिसहरू अक्सर भन्छन्:
“मलाई नछोड ।”
तर धेरैजसो अवस्थामा त्यो वाक्यको वास्तविक अर्थ हुन्छ:
“मलाई यति सजिलै बिर्सिन नसक्ने बनाइदेऊ ।”
हामी सम्बन्धमा पनि प्रेमभन्दा बढी “आवश्यकता” खोजिरहेका हुन्छौँ ।
किनकि माया कहिलेकाहीँ कम हुन सक्छ,
तर बानी तुरुन्त हराउँदैन ।
एक लेखकको डायरीमा सबैभन्दा धेरै दोहोरिने कुरा सायद यही हो—
मानिसहरू अमर बन्न चाहँदैनन्,
उनीहरू केवल कसैको मनमा अलि लामो समय बाँच्न चाहन्छन् ।
तर अन्तिम सत्य भने शान्त छ ।
संसार कसैका लागि रोकिँदैन ।
न त तिम्रो पीडाले समय रोक्छ,
न त तिम्रो अनुपस्थितिले पृथ्वी घुम्न छोड्छ ।
त्यसैले सायद जीवनको उद्देश्य संसारलाई आफू बिना अधुरो बनाउनु होइन,
बरु आफू बाँचुन्जेल केही यस्ता भावना छोड्नु हो
जुन समयले पनि सजिलै मेटाउन नसकोस् ।
र हुनसक्छ,
यही नै एउटा लेखकको वास्तविक अमरता हो ।