डायरी – २०८२ फाल्गुन
आजको दिन मेरो जीवनकै सबैभन्दा विशेष दिन बन्यो। म, आर्यन, एक Gen Z युवा, पहिलो पटक मतदान गर्न गएको अनुभवलाई शब्दमा व्यक्त गर्न गाह्रो भइरहेको छ। बिहानैदेखि मनमा एउटा अनौठो उत्साह र जिम्मेवारीको भावना थियो।

हामीले सधैं सामाजिक सञ्जालमा परिवर्तनको कुरा गर्‍यौं, देश बदल्ने कुरा गर्‍यौं, तर आज पहिलो पटक त्यो कुरा व्यवहारमा उतार्ने मौका पाएको थिएँ। म मात्र होइन, मेरा साथीहरू—सिम्रन, रोहन र आयुष—सबै जना निकै उत्साहित थियौं। हामीले यसलाई "Gen Z रिभोलुसन" को सुरुवात जस्तै महसुस गर्‍यौं।
मतदान केन्द्रमा पुग्दा लामो लाइन थियो, तर कसैलाई गुनासो थिएन। सबैको अनुहारमा आशा झल्किरहेको थियो। वृद्धदेखि युवा सम्म, सबैले आफ्नो आवाज सुनाउन आएको देख्दा मन गर्वले भरियो।

मैले पहिलो पटक मतपत्रमा छाप लगाउँदा हात अलि काँपिरहेको थियो। त्यो केवल एउटा छाप थिएन—त्यो मेरो भविष्यप्रतिको निर्णय थियो। मैले आफ्नो मनपर्ने उम्मेदवारलाई भोट दिएँ, जसले युवाहरूको आवाजलाई प्रतिनिधित्व गर्छ भन्ने विश्वास थियो। विशेष गरी बालेन जस्ता उम्मेदवारहरूले हामीलाई राजनीति पनि परिवर्तनको माध्यम हुन सक्छ भन्ने देखाएका छन्।
मतदान गरेर बाहिर निस्कँदा मनमा एउटा सन्तोष थियो—"अब म पनि देशको जिम्मेवार नागरिक हुँ।" सायद सानो कदम हो, तर परिवर्तन यस्तै साना कदमहरूबाट सुरु हुन्छ।
आज साँझ साथीहरूसँग बस्दा हामीले केवल चुनावको कुरा गरेनौं, हामीले भविष्यको सपना देख्यौं—एक राम्रो नेपाल, जहाँ युवाहरूको आवाज सुन्ने सरकार हुन्छ।
आजको दिनले मलाई एउटा कुरा सिकायो—परिवर्तनको कुरा गर्ने होइन, त्यसका लागि कदम चाल्ने हो।

– आर्यन